ο τροπος που αλλαζεις
και ο τροπος που αλλαζουμε
με τρομαζει

μεταμορφωνομαστε στους πιο τολμηρους μας εχθρους
και κλαιμε τις καρδιες που σπασαμε
αραζουμε στα τσιγαρα μας
πινουμε τα ουσκια μασ
και αναπολουμε τη στιγμη που ζουμε τωρα
εστω κιαν ζουμε τη στιγμη μας τωρα μωρο μου


ο τροπος που σε αλλαξα
ο τροπος που με αλλαξες
με εξιταρει

μεταμορφωνεσαι στη πιο τολμηρη κοπελα που ξερω
και κλαις τισ καρδιεσ που εσπασες
αραζεις στη πολυθρονα σου
καις τα τσιγαρα σου αφημενα στο τασακι
αναπολεις το μελλον μας



ο τροπος που με αλλαξες
ο τροπος που σε αλλαξα
με ξαφνιαζει

μεταμοφωνομαι στη πιο δειλη κοπελα που ξερω
και κλαιω τις καρδιες που εσπασα
αραζω στο κρεβατι σου
καιω τα σεντονια σου
με τη καυλα της ψυχης σου
αναπολω το μομεντ μας



να πεθανω διπλα σου
χαρα και προνομιο δικο μου


ο τροπος που χορευεις αλλαζει
παιρνει ρυθμο
απο το εκαστοτε παραπονο της βραδιας σου
κανεις μονο στροφες οταν θες να δεις
αν ειναι πισω σου
και οταν δεν ειναι πισω σου
σταματας να χορευεις

και το οπως με κοιταζεις αλλαξε
παιρνει ρυθμο
γιατι νιωθεις πως με εμαθες
με εμαθες τωρα
τερμα τα κολπα και οι γλυκες
τερμα τα ψεμματα και οι αλητες

ο τροπος που μου λες σαγαπω
εχει το μεγαλυτερο παραπονο
του κοσμου μου μεσα
και οταν σου λεω και εγω
μου λες πως ειμαι ψευτρα


το σκατοχαμογελο που φορας
οταν χυνεις το καφε σου
φωναζει για το δυνατοτερο χαστουκι
κι αμα στο δωσω
θα μου σκατοχαμογελασεις
ακομα πιο πονηρα σα να το περιμενες

Κι αν θελεις να μαθεις να αντεχεις
μαθε πρωτα να αντεχεις εμενα

ανάλυση, επεξήγηση, σύγκριση και πορίσματα

άξονας ηθικής


αυτοί ----------------------------------------                    ----------------------------------------------- εσύ
                                                                                      __________
                                                                                             εγώ


προσωπικοί κανόνες: 
μη κάνεις ό,τι δε θες να σου κάνουν
να υπολογίζεις τα συναισθήματα των ανθρώπων που αγαπάς
μην αυτοακυρώνεσαι
επιτέλους πάψε να αυτοτιμωρεισαι που δε μπόρεσες να είσαι αυτό που ήθελε


προσωπικές επιλογές:
κάνω ό,τι μου έκαναν
γάμα τους όλους
είπα ξείπα
να ορίστε σου έμοιασα


μέχρι που φτάνει λοιπόν η ηθική μου;

μέχρι τη μυρωδιά του λαιμού σου
          μέχρι την υφή της κοιλιάς σου
                    μέχρι την εμμονή του μυαλού σου
                              μέχρι το τέλος του κακού αστείου σου
                                        μέχρι της πλεκτές σου κοτσίδες
                                                  μέχρι το τρόπο που παίζεις το μουνί σου
                                                            μέχρι το εγώ σε γουστάρω και σταρχίδια μου όλοι
                                                                      μέχρι τη φάτσα καπνίσματός σου
                                                                                μέχρι το στενό μου πάπλωμα
                                                                                          μέχρι τη λογοκρισία της δικής σου ηθικής
                                                                                                    μέχρι το τρόπο που με γαμάς
                                                                                                              μέχρι τα λίγα αγγλικά σου
                                                                                                                        μέχρι να μου πεις ξεκόλλα
                                                                                                                                  μέχρι να με κουράσουν όλα


άξονας ηθικής



εσύ---------------------------------------                          --------------------------------------------αυτοί
                                                                                 (2 faced bitch)
                                                                                 ____________
                                                                                          εγώ      





άξονας του μεταξύ μας:


εμείςεμείςεμείςεμείςεμείςεμείςεμείςεμείςεμείςεμείςεμείςεμείς          εμείςεμείςεμείςεμείςεμείςεμείςεμ

                                                                                                                        αυτοί

Μπορώ να κάτσω να σου γράψω ανθολόγια με το κιλό
θα αναφέρουν κυρίως το πόσο με καυλώνουν τα βυζιά σου και
το
πόσο
με τρομάζει
η καρδιά
σου.

σε φοβάμαι
με φοβάσαι

μου ταιριάζεις
σου ταιριάζω

θα ήθελα να φτάσω
πιο μέσα στα όνειρά σου.

και άμα φτάσω και φοβηθώ και φύγω και μου πεις
ε εσύ μωρή δεν έλεγες ότι ντε και καλά
ήθελες να δεις τι έχω μέσα;
ε να σου έδειξα θα πεις και τώρα τι μου τα γυρνάς;
τι πας και τρέχεις άβολα μακριά μου
επειδή τάχα μου ξέχασες πως είχες τάξει στην αδερφή σου καφέ.
και γω θα σκέφτομαι
ε τη πουτάνα με κατάλαβε.
τοξότης, ξεκάθαρος τοξότης.
ενώ στη πραγματικότητα δεν έχω ιδέα τι κάνει έναν τοξότη, τοξότη.

anyway το θέμα μας, αν και ξέφυγα, είναι πως θα θελα να δω τι κρύβεις κάτω από τα βυζγιά σου
αλλά να ξέρεις σε φοβάμαι και λίγο
φοβάμαι ότι θα με τρομάξεις και μετά
άντε να κοιμηθώ το βράδυ.

αυτά, καληνύχτα, καλό διάβασμα, μπαιιιιιιιι 

μα πως τα ξεπερνάς όλα πως τα αφήνεις μακριά σου
όταν ακόμα οι πληγές
φαίνονται στα κοντομάνικα σου

Τι άλλο να κάνω
εγώ που τα προσπάθησα όλα
και τα έκανα σωστά

Είμαι σωστή μαθήτρια μαμά
είμαι σωστή υπάλληλος
και άμα τύχει
προσπαθώ να είμαι
και καλή σαν άνθρωπος

Είμαι καλό κορίτσι μαμά
τα κάνω όλα σωστά
κι ας μη το ξέρεις
ζω σωστά μακριά σου

Και κοίτα τα πάω καλά
και το πτυχίο μου το πήρα
με καλό βαθμό
και τη δουλειά μου τη πήρα
με καλό βαθμό
και εντάξει σόρυ
που δεν κάνω ταινίες
και σορυ αν είμαι απόμακρη
αλλά εσύ υπήρξες απόμακρη πρώτα.
και κοίτα που γράφω για σένα που γερνάς
και χάνω τα καλύτερα σου χρόνια.

και πως αφήνεις τα κακά πίσω σου
όταν αυτά σε πλάσανε

και ας είσαι ό,τι θες
εγώ δε σου λέω
να μην είσαι ό,τι θες να είσαι

αλλά να μην είσαι αυτό που είσαι
εις βάρος μου
και  να μην είσαι αυτό που είσαι
εις βάρος της
και να μην είσαι εις βάρος μας.

και θα σου βγάλω τη μπλούζα για πρώτη φορά
και θα μου βγάλεις τη μπλούζα για πρώτη φορά

και όταν θα βάζω το χέρι μου στο λαιμό σου
ακόμα δε θα ξέρω αν είναι κάτι που σαρεσει.
κι ομως σαρεσει


θα μου ρίξεις το πρωτο χαστουκι
και ακομα δε θα ξέρεις αν ειναι κάτι που μαρεσει
κι ομως μαρεσει


και θα σνιφάρω για πρωτη φορα το λαιμό σου
και θα καβλωσω και θα σαρεσει
και οταν θα γλύψεις το λαιμό μου
δε θα τ'αφήσω να μαρεσει.

και θα φέρω τη γλώσσα μου στο στήθος σου
και θα γαζώσω τις καμπύλες σου
και θα πέσω στα φρεάτια των κοκάλων σου.
θα παραμένω στα πλευρα σου γιατι νιωθω πως σου αρεσει.

κι όταν θα φέρω τα πόδια σου γύρω απ΄το λαιμό μου
και θα σε βλέπω να το θέλεις.
τότε θα


γραφω και τα χερια μου
τρεμουνε
οπως τρεμουν τα δικά σου
γράφω και η καρδια μου ακουγεται
οπως ακουγεται η δικια σου

και θελω να μαφησουνε
και θελω να ξερασω

μα ειναι πολυτέλεια να το σκαω
το σπίτι μου πετράλωνα
δεν ειναι καταφύγιο.
τα καταφυγια ειναι safe
 πως γινεται να ναι κάτι safe
αφου ξερεις που θα με βρουν τα γραμματα σου.


μισές δουλειές
μισές στιγμές
μισές σκέψεις
μισά κλάματα
μισά διαλείμματα
μισή μερίδα
μισα λόγια
μισώ τους ανθρώπους.


χάνω το παιχνίδι και χάνω το έχασα
χάνω τη θάλασσα που μας χωρίζει
κορη ναυτικού που φοβάται το κολύμπι
χαμένη από χέρι
χαμένη από θάλασσα
χαμένη από τις ουλές μου στο μπράτσο

ολα καλά θα πάνε
γιατί ολα καλα πάνε πάντα
και δε σου έδειξα τίποτα
εχεις δικιο να με μισεις
δε σου έδωσα τίποτα
εχεις δικιο να με μισεις

δε στα εδωσα και σευχαριστω που δε τα πηρες

κριση πανικου
στο πατωμα
και το τραπεζακι ακομα να με πλακώσει

μισώ το σεξ
μισώ τη ζωη
μισω το χορο
μισω το βραδυ σου
μισω τους ανθρωπους


και δε θα με κανεις εσυ
να μισω τα χαστουκια στο σεξ
δε θα με κανεις εσυ
να μισω τα γλυφομούνια

δε θα με κανεις εσυ
δε θα με κανεις εσυ τιποτα

και τωρα θα σε παρακαλουσα να φυγεις
να πας να πιεις ενα τσιγαρο να χαλαρωσεις να τρελαθεις
να πας να πιεις ενα ποτακι
να πηδηξεις να χαλαρωσεις να τρελαθεις
πηγαινε τελοσπαντων κανε οτι κανεις
αλλα καντο στο πηγαινε και οχι στο εδω



εισαι τόσο μάταιος που νομίζεις
οτι το τραγούδι μου ειναι για σενα.
κι αν ο εγωισμος μου πλεον μου επιτρεπει
να πω αυτο το κομματι
ειναι επειδη μου κανει τη χάρη να μην εισαι μέρος μου


και το μουνί σου με θέλει
και το μουνί μου σε θέλει
και όταν τα χύσια μου θα είναι στο χέρι σου
και όταν τα χυσια σου θα είναι στη φάτσα μου
τότε μπορώ να πιω και μια μπύρα
για να έχω το σάλιο να σε καταπίνω ολόκληρη.

με πήρες σοβαρά και τι κατάλαβες
μου λες;


και σόρυ άμα σε έσπασα
σόρυ αμα σε γάμησα
και σόρυ άμα σου μπάλωσα
τη καρδιά σου με χαρτοταινία
όμως τελειώσαμε εδώ
δε θέλω να σε ξαναδώ
να μη ξεχνάμε ποτέ την ιστορία.

ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω στον εαυτό μου, αυτή τη στιγμή;
ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που κάνω στον εαυτό μου αυτή τη στιγμή;

έχω ερωτήσεις, πάντα έχω και απαντήσεις ακόμα και όταν η απάντηση μου είναι δε γνωρίζω.

ας βάλω ένα χαρτάκι να καλύψω τη φάτσα σου όπως κάλυψα τον καρκινιάρη στον καπνό μου για να μην τον βλέπω.
μόνο που δεν υπάρχει κανένας να μη βλέπω.
θα θελα να χα έναν άνθρωπο να κάλυπτα με χαρτάκια γιατί δεν ήθελα να τον βλέπω μπροστά μου.

ποιο είναι είπαμε το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω στον εαυτό μου; 

τώρα με τη μετακόμιση έψαχνα πολλά πράγματα που πίστευα ότι έχω αλλά μάλλον έχω χάσει. Δε βρίσκω τρία σημαντικά πράγματα:
τον εξωτερικό σκληρό μου δίσκο,
το βρακί που φόραγα όταν πηδήχτηκα με τη Καμιά
και ένα κομμάτι μου.
Μήπως βρήκες κανένα από τα τρία;
Για ψάξου μια, μήπως έμεινε κανα κομμάτι μου μέσα σου;
Γιατί θα το θελα πίσω αν δε σου κάνει κόπος. 

Ανατομία 101

         

                                         σχολή,ψυχραιμία,δουλειά,λογική,λογαριασμοί
                                         κατσαρίδες,εσύ,Σάββατο,βιβλία,ντουλάπια.
            brain                       αρχιτεκτονικό,μεταπτυχιακό,εσύ,8ωρο,
                                         νοίκι,γονείς,νεκροίκαικηδείες,ακαδημαϊκά,
                                         μέλλον,δουλειά,κρίσηποιακρίση,χίλαρι,πολιτικά
                                         σπίτι,δουλειά,Σάββατο,εσύ,μεταπτυχιακό,λογική

                             





                                        ταξίδια,ταινίες,εσύ,φωτογραφίες,κολάζ
                                        γαμιέσαι,βιβλία,λεσβιάζουσες,λαπτοπ,
                                        χορός,βίντεο,Σάββατο,κρασί,άσεμεήσυχη,
             heart                     ραπκαιποίηση,χάρτης,βιβλία,μπλογκ,
                                        κλίκα,λαπτοπ,μπουρζου,δαλιδά,
                                        ταινίες,σειρές,χορός,ταξίδια,σχολή






                                        εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,
                                        εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,
                                        εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,
           pussy                       εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,
                                        εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,
                                        άντεκαιπερίοδος,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,
                                        εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ,εσύ
                                         







       




                  

μπουρζουαα

Όλη την ώρα σφυράει η όπισθεν.
Μη κάνεις πολύ πίσω γιατί είναι επικίνδυνο. Θα χτυπήσεις το κολονάκι και θα σπάσεις τον εγωισμό σου. Και καλά θα ναι αν σπάσει ο εγωισμός σου εξάλλου δεν τον χρειάζεσαι. Άμα κάνεις πολύ πίσω θα πέσεις πάνω σε κάποιον πεζό και θα σπάσεις τη καρδιά του. Και τι φταίει ο πεζός, τη καρδιά του τουλάχιστον τη χρειάζεται. Και ποτέ δε φταίνε οι πεζοί. Πάντα φταίμε οι οδηγοί, είμαστε προστατευμένοι από λαμαρίνα και πλέον έχουμε και την όπισθεν να μας σφυράει, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Πρόσεχε χτυπάει η όπισθεν, θα τρακάρεις με το αμάξι πίσω και ποιος θα μαζεύει τη ψυχραιμία και τη λογική σου.


βαράει η ζώνη  Δε φοράς τη ζώνη σου και παίζει πάντα να τρακάρεις. Δε φοράς τη ζώνη σου, δεν ακούς την όπισθεν, πρόσεχε θα τρακάρεις. Άμα πας πολύ πίσω και δε φοράς τη ζώνη σου υπάρχει κίνδυνος να τρακάρεις με το παρελθόν σου και ποιος θα μαζεύει τη ψυχραιμία και τη λογική σου.

εγώ ήθελα, να γίνουμε φίλοι
μα εσύ ήθελες φιλιά, αγκαλιές και χάδια τελικά
εγώ δε ξαναπαίζω αυτό το χαζόπαιχνίδι
και ας είμαι φλώρος πουριτανός και μπουρζουά.

οκ δε ξανακάνω όπισθεν, αλλά πως θα ξεπαρκάρω;

Οι λεσβίες τις Αθήνας είναι η πρώην μου, η κολλητή της πρώην μου, η Κορίνα, οι κοπέλες που γουστάρει η Κορίνα και η κοπέλα που γουστάρω εγώ αλλά τραβιέται με την λεσβία της Αθήνας που έμεινε. 

Ψααααααξε ψαααααξε δε θα τις βρεις

Μέσα από τη θλίψη
θλίψη
θλίψη
που με χαρακτηρίζει τελευταία-από πάντα
έχω μόμεντς που κάθομαι και σκέφτομαι βρε γλύκουλα τι κάθεσαι και κάνεις εκεί;
είσαι στεναχωρημένη για το γκομενάκι που δεν είσαι σίγουρη πως δε σε ερωτεύεται;
και στεναχωριέσαι που δεν  έχεις μια κωλόδουλειά, που δε τη μισείς ακριβώς αλλά δεν είναι αυτό που θες, ενώ δε ξέρεις τι θες;
Μωρσύ κλαούντια, στεναχωριέσαι που έκανες τον γύρο της αμερικής και τώρα έχεις γυρίσει ενώ δεν ήθελες να κάτσεις ούτως ή άλλως;
ξενερώνεις που κάνεις ό,τι θες (και κάποιους τους πονάει), και κροσάρεις τα όνειρά σου, ως νταν; γιατί φοβάσαι την ύβρη του να είσαι καλύτερα από πολλούς και την αχαριστία των ασήμαντων προβλημάτων που επιτρέπεις να σε χαλάνε;
μήπως τελικά είσαι μικρούλα και νέα ακόμα και τώρα που πας εικοσιπέντε; πόσο νέα είσαι βρε σκατούλα; και τι ωραία που περνάς με τα κορίτσια σου και το αγόρι σου και σκάσε ρε μαλάκα.

listslistslists

what goes through my mind when I'm not talking:

I havent written anything on my blog for a while
do I wanna fuck her?
do I wanna be her?
am I asexual?
bisexual?
any kind of sexual at all?
do I really need to spend money on this icecream?
nothing is nice enough to take its photo
is George sad right now?
how long has it been since I last contributed to the conversation?
I should say something before they notice that I dont care what theyre talking about
I havent eaten anything today
I'm not hungry
I should eat
should I go blonde again?
I have 18 euros in my bank account
why is it that I've lost all motivation
even the motivation someone needs to kill herself.
at least there was a plan back then
(do you really wanna go back in time?)
I should start doing drugs
I should start going out, drinking


INTERRUPTION

my mind's present is needed in the group.

καλλιτεχνική κατάθλιψη

What's wrong babe, did mummy not give you enough attention?

I don't remember much of my mum. I don't have many memories of her while I was growing up. The only image I have of her is her current one. I know how she looks now, I know how she behaves now and how she loves her dog, Delilah, but I can't remember how she used to look like or act like ten years ago. Sometimes I try to think how she was before she got her job but I can't remember that either. The strongest memories I have of my mother is when it was Christmas and she was heavily pregnant with my brother. I remember her being in the kitchen wrapping mine and my sister's presents, with her huge belly being on the way. She told me to close my eyes when the turn of my gifts came and she told me not to look where she was hiding the presents. Of course I looked and I ran to my sister, gave away the hiding place and we went and peeped, tearing only slightly the wrapping paper. I don't remember what I got that year but I know that I was jealous of my sister's huge doll with long, elastic arms and legs, which you could wear and walk around with it.

The next memory is New Year's Day 2000. We used to have guests every New Year's day and it was right after our guests had left. We were in my brother's room and we were fighting. I don't remember why, but I remember I was yelling at her that she has no idea who I am. Pretty dramatic for an eight-year-old I have to admit. That night I witnessed my mum's first panic attack. Years later, she confessed to me that for at least six months after that day she was battling with

clinical depression, but I was too young to remember her being ill. I vaguely remember how scared I was every time she was having panic attacks, and how I was trying to be good because mum had 'sensitive nerves'.

Thinking back to it now, and after she had a relapse when I was much older I can't help but feel culpable. It comes from the fact that every time my mum had a panic attack it was because I said or did something. And the funny thing is that she has told me that her very first nervous breakdown was when she was pregnant to me. Coincidental? I don't think so. And when I was seventeen and she was taking all those antidepressants I felt so angry at her. I was a teenager, I had every right to be an idiot, aggressive, melodramatic and everything a teenager should be. But I couldn't because if I behaved like a teenager my mum would get sad and maybe kill herself. I felt she was selfish taking that away from me, not realising that the selfish one was me.

We talked about it a couple of years ago and she said that she got scared when she realised that she was so ill that she wasn't capable of caring about us. She said that she only wanted to sleep and she didn't want to deal with our lunch or our homework, if we brushed our teeth or anything. She just wanted to be left alone. Even today it scares me to think that my mum had all these thoughts, not so much about her not wanting to deal with us, more about the moment she realised she doesn't care about her children and how awful and guilty she must have felt.

My mum is alright now. She still takes her medication, she says that it doesn't hurt taking them as a precaution. I know she is probably addicted, but it's fine because she is better now, she has her job, she finally has friends and she loves doing her nails with awful kitsch colours that I hate, but I'll never admit that to her. She looks happier now.

//

I am not sure yet if I want to sing you or write you.

I lie at the backseats of your car with my eyes shut, half-conscious half-awake, while my mind is trying to guess how much of the road home we have done already. And then I open my eyes and I am disappointed that we only did this much. And for a fraction of a second I do not recognise this building and I believe that you are taking me somewhere else, somewhere where magic exists. You pull under your flat and I cry because the disappointment of not going somewhere else, broke my heart. You ask what is wrong now, and I say I don't know, I don't know why this keeps happening. You believe me but you keep pretending that you don't believe me. You are afraid. You don't trust me these days, you worry that I lie even when I'm saying the truth. Even though I do lie now.

What will happen now, when will we be free? I hate everything. I hate him and her, and the other one, and I hate mambo and sex. Your drugs are boring, and your dance moves are always the same and I hate you. I hate planes, English, ashtrays, plastic bags, I hate lies, but especially the truth. I hate New Years Eve and electric fireplaces and the fact that every tattoo should have an important meaning and I hate the book binding that is based more on glue rather than thread. Your high-school annoys me and your friends are stupid. Your fears are childish and your car is fat.

Allegory – Act One

There is a tiny dancer that is living with her tiny grandmother in her house. The tiny dancer likes to play all sorts of games while her tiny grandmother is cooking dinner. Her favourite game is playing the Witch. The Witch is always played in the fancy dining room; a musty unworldly room, with heavy furnitures, where the curtains are always shut, because 'the sun eats the furniture away' as the tiny grandmother always says. The spooky dining room is perfect for the Witch because of the old pictures of the scary people on the dark tapestry. Although the tiny dancer loves to play in that room, she avoids looking at the frames because she knows that all these people are dead now. Dead people can move when they live in frames, she knows it, she's read it in a book. And as much as she loves hearing stories about them from her tiny grandmother, she doesn't want to hear the stories from them. One afternoon she is playing the Witch with the Taro cards she's made on her own and somehow her arm is stuck in the frame of the chair. The tiny dancer is now panicking because she is convinced that the dead people in the frames are going to get her. But she doesn't cry because she knows that this is what they want. So, she sits there, stoically, trying to keep herself calm. She sits there with her arm trapped, and silent tears are falling down her tiny face. After a while – or a couple of days, time is hard to track in the spooky dining room - her tiny grandmother comes in and sees that she is trapped. Her tiny grandmother thinks that it's a good idea to tell her a story about the dead people instead of releasing her arm.

'Back in my village there used to be two children that were so young they couldn't talk yet. One day, they were playing in the backyard when one of them put his hand in a hole of the stone paddock. His hand was stuck in the hole and when he started to cry the grown-ups were gathered around him trying to release him. They were trying for at least two hours – maybe it was a couple of days, time was hard to track in the backyard – everything they could think of, but nothing seemed to be working. Finally, his friend approached him and asked him in a language that no one understood: ''Packa-Packa or Poocka-Poocka?'' and he immediately answered ''Packa-Packa'', while removing his hand on his own, with no effort at all. When he was asked what those words meant years later, he simply answered that his friend asked him if his arm was straight or if it formed a fist, when he first put it in the hole. Because, they only way to get something out, is to pull it out with the same shape it had when you got it in. If his hand was straight when he put it in the hole, there was no way he could get it out while he had a fist, because there was not enough space to fit a fist out.'

After telling her that story, tiny grandmother asks her tiny dancer 'Packa-Packa or Poocka-Poocka?'. Tiny dancer answers 'Poocka-Poocka' while she is easily releasing her arm on her own.

The months are passing by, and the tiny grandmother is teaching her tiny dancer about life. She is telling her stories about the Amazons, and Judith and her cousin, Yolanda. Tiny grandmother says that Yolanda is so strong and beautiful that when she walks the pavement breaks from her power of her presence and men around her faint from her beauty. Tiny grandmother insists that tiny dancer should be like Yolanda: beautiful and powerful, untouchable and fearless. Tiny dancer has tried in multiple occasions since then, to break the pavement but she hasn't succeeded. She runs and stomps and jumps but the pavement is not bowing in front of her power and men definitely don't faint from tiny dancer's beauty, just yet.

Tiny dancer is to trust no man. Tiny grandmothers teaches her well and reminds her that her dignity is what will make her great, and her brains is what will make her powerful. Now tiny grandmother has to leave and visit her old village for a couple of weeks and tiny dancer cries at the train station

while her mother is consoling her. What will tiny dancer do for two weeks on her own?

When I was a tiny dancer, I used to lie that I hate pink because I didn't want people to think that I am weak and girly. Now that I am a grown up I tend to buy pink shampoo because I have a need to feel more like a girl. I get pink razors,  my tongue is pink, my underwear is pink and when I scratch my skin too hard, it also becomes pink.

αμένσιοτα

Πώς γίνεται να μας νοιάζει όλους τόσο πολύ και στη καθημερινότητά μας να μη μας νοιάζει καθόλου. Πώς γίνεται καθημερινώς να μην υπολογίζουμε ο ένας τον άλλος και στις ιδιαίτερες στιγμές αυτές της προηγούμενης εβδομάδας όλοι να δείχνουμε, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, ότι νοιαζόμαστε τόσο; Γιατί δε σε νοιάζει να μου πεις ότι σε γάμησα όταν αράζουμε κάθε μέρα και σε ένοιαξε να το πεις τότε; Γιατί σε ένοιαξε να κρίνεις τις φιλίες μου τώρα και όχι τόσο καιρό. Γιατί σε ενδιαφέρει να (μην) παραδεχτεις τα λάθη σου τώρα και όχι τόσα χρόνια; Γιατί το θυμηθήκαμε όλοι ξαφνικά, ενώ τόσα χρόνια την φέρνουμε στους φίλους μας ξεδιάντροπα, παριστάνοντας μάλιστα ότι δεν δικαιούται κανένας να είναι πληγωμένος. Δεν μπορείς να είσαι πληγωμένος, δε μπορείς να ζηλεύεις, δε μπορείς να έχεις φίλη την Ελένη, δε μπορείς να μιλάς εσύ, δε μπορείς να εκφέρεις άποψη αντίθετη από του δικτακτορικού φιλοαναρχικού δόγματος και ξέρεις και κάτι; μια φορά είχες κάνει περιπτεράκι στο κρυφτό και πολύ μου την είχες σπάσει.

Και με πνίγει το δίκιο που έχω και με πνίγει και το δίκιο της κλίκας μου (έξτρα δίκιο να με βαραίνει) και φταίω εγώ. Και δε το λέω το φταίω όπως το λένε τα κορίτσια. Το λέω γιατί όντως φταίω. Που δέχτηκα τις παράνοιές σου τόσα χρόνια σαν φυσιολογικές και δε σου έριξα μια φάπα στο κεφάλι τότε που είμασταν με τον Απόλλωνα στο παρκάκι και με χτύπησες ελαφρά με το ρόπαλο του μπειζμπολ (ή μήπως του μπέιμπι;) και τόσα χρόνια θρεφόντουσαν οι εμμονές σου στην ζεστή φωλίτσα μου και τώρα που σε άφησα για λίγο ελεύθερο στον κόσμο τα έκανες ήδη σκατά. Καλό κωλόπουλο μας βγήκες παπάρα.

Όταν λέω στα ραπ λαιβς μου να μην τσακωνόμαστε το εννοώ. Και όταν λέω αγάπη μόνο πάλι το εννοώ. Και δε θα κάτσω να κρίνω κανενός το λαιφστάιλ, όσο δεν πληγώνει τους άλλους έστω κι αν δεν το ασπάζομαι. Και τελευταία αντιλαμβάνομαι πως με ενδιαφέρει να είμαι δίκαιη, με ενδιαφέρει να στέκομαι στη μέση των πραγμάτων και οφείλω χρέος μου να σας ενημερώσω παίδες πως από εδώ τα πράγματα (σας) φαίνονται (ξε)καθαρά (μαύρα).

Μη το σκέφτεσαι. Απλά μη το σκέφτεσαι.
Τί να μη σκέφτομαι;
Αυτό που σκέφτεσαι.

Διακόπτης.
Ιδέες και λύσεις για να μη σκέφτομαι.
Άμα κοιτάς για πολύ ώρα τα χνούδια στο κρεβάτι για να δεις αν είναι όντως χνούδια και όχι ζουζούνια, αρχίζουν να κουνιούνται στα ματιά σου. Είναι δεν είναι ζουζούνια, οτιδήποτε μικρό και μαύρο κουνιέται για μένα είναι ζουζούνι. Το κρεβάτι είναι γεμάτο ζουζόυνια. Τρυπώνουν απτις μύτες και ταυτιά και σου τριβελίζουν το μυαλό όπως τριβελίζει το μυαλό μου αυτό που σκέφτομαι.

Δε το σκέφτομαι όμως.

Με κάλεσες στο σπίτι σου για να μου φτιάξεις τοστ, να μου χαιδέψεις το μουνί, τα μαλλιά. Να μου πεις τι καλό μωράκι που είμαι, να αναρωτηθείς τί θα κάνεις εσύ με μένα και να κοιμηθείς. Όλο όλο κοιμάσαι. Και γω στριφογυρίζω δίπλα σου ξάγρυπνη σκεφτόμενη αυτά που δε σκέφτομαι τώρα, αναζητώντας τρόπους να κόψω το κεφάλι μου. Μας θυμίζει τίποτα; Να μην μπορώ να αντέξω να βρίσκομαι μέσα στο κεφάλι μου; Αλλά ας μη μιλάμε για αυτά γιατί είπαμε να μη τα σκεφτόμαστε.

Κοίτα φιλενάδα, αντί να κόψω το κεφάλι μου προτίμησα να γράψω. Καμάρι.

Πόσες φορές το χρόνο σου σπάνε τη μούρη;

μια

                 δυό

                                δέκα;

τώρα που με γνώρισες θα στη σπάω εικοσιπέντε, τριανταδύο χιλιάδες εκατομύρια. 

τρία κιλά μπουνιές για το κορίτσι απέναντι παρακαλώ.

πείτε της από τη ξανθιά στο μπαρ.

στο μπαρ ή πίσω απτα κάγκελα του σπιτιού σου;

στο μπαρ ή πίσω απο τη γροθιά που ναι κολλημένη στη φάτσα σου;

στο μπαρ ή πάνω στο ναυάγιο της μούρης σου;

στο μπαρ το ναυάγιο.

σπάσιμο μούρης με μπουνιές και κουτουλιές και λίγο σάλια να γλιστράει καλά το αθλητικό μου στη φάτσα σου.

καληνύχτα μωράκι

Theory time

There are elements of ourselves which are saved in a permanent file in our brain.
Meaning: When we stand without thinking something in particular. When we make coffee or wash the dishes, when we sing three specific lines from the same song all day long, without realizing we are doing it. These elements exist while we do all those things, simultaneously they are there. They share brain space with everything. Some things come and go but these stay. For example: I'm twenty-two, I have two siblings, Roman, Natasha, Dee, creative writing and film, Greece: elements, characteristics, data, standard.
Immovably.
 
There are other elements of ourselves though, which are not conscious for no reason.
For example: Back in Greece, I have a dog, Delilah. I keep forgetting her.
I like taking pictures. I didn't realize that until very recently.
I've been to Paris. If someone asks me, I'll probably say no.
I act like I don't have a dog and I act like I've never been to the Louvre and although I've got both of these elements, I live my life not carrying this extra knowledge that a dog and Paris may have given me. 

Circle of Death

Category 

confusing 

painful

disgusting

envious

complicated

abnormal

shameful

guilt

forced

fake

orgasm?

orgasm

scarred

stolen

wanted

what's mine is yours.

what will you take back?
and what can I keep?
what's left for me?