Mummy Complex

Διατηρούμε την ύπαρξή μας μέσα από τη τέχνη.
Ξεγελάμε τον θάνατο απεικονίζοντας κομμάτια του εαυτού μας στις τέχνες μας.
Να τώρα μόλις εμπνεύστικα από τη θεωρία ενός νεκρού. Άρα υπάρχει ζωντανός μέσα από τις θεωρίες του. Υπάρχει μέσα από μένα.
Έχουμε ξεπεράσει το στάδιο που διατηρούσαμε την εικόνα μας στις κειμιλιακές φωτογραφίες των οικογενιακών μας άλμπουμ.
Πλέον υπάρχουν κομμάτια της ψυχής μας στα δημιουργήματά μας. Σε αυτό το κείμενο που γράφω τώρα. Θα υπάρχω για πάντα εξαιτίας αυτού του κειμένου. Και στο τέλος που θα αναρτήσω και την φωτογραφία μου, θα υπάρχει και η εικόνα μου και η ψυχή μου για πάντα όλα μαζί κεντημένα σε μία διαδικτυακή ανάρτηση.
Κι όμως δε μου φτάνει.
Θα πάρω ένα μπουκαλάκι και θα χύσω το αίμα μου και τα σάλια μου και τα χύσια μου μέσα και θα το ρίξω στη θάλασσα.
Θα υπάρχει και κομμάτι του σώματός μου, απτό έξω στον κόσμο, για πάντα.
Κι όμως δε μου φτάνει.
Αυτές είναι οι αθανασίες της παρηγοριάς.
Δεν είναι ο θάνατος που με τρομάζει, ίσα ίσα τον βρίσκω καλοσυνάτο που μας δίνει μια δεύτερη επιλογή ύπαρξης, καταλαβαίνεις τι θέλω να πω;
Θέλω απλά να είμαι αθάνατη. Καθαρά ματαιόδοξα και κατάπτυστα αθάνατη. Και να περπατάω και να βλέπω τα σημάδια που άφησα ανά τους αιώνες στον κόσμο. Σαν ταγκιές. Μόνο πιο ουσιώδεις και παντοτινές.
Σαν τη θεωρία αυτού που ενεργοποίησε όλον αυτόν τον χείμαρρο σκέψεων που λογικά δε βγάζει καν νόημα. Πέθανε αλλά ζει ακόμα γιατί μόλις έδωσε ζωή σε ένα κομμάτι της ψυχής μου. Το κομμάτι που διαβάζουμε όλοι τώρα. Άφησε τη ταγκιά του μέσα μου και εγώ την αναπαράγω. Υπάρχει ακόμα. Θέλω ο κόσμος να αναπαράγει τις ταγκιές μου, να ανασταίνομαι κάθε φορά που σκέφτονται τις θεωρίες μου και να χτίζουν πάνω τους, τις δικές τους και να φτιάξουμε μια πυραμίδα. Και μέσα στις πυραμίδες των ιδεών υπάρχουμε εμείς μούμιες διατηρημένοι για πάντα. Γιατί οι Αιγύπτιοι ταρύχευαν τους νεκρούς τους όχι μόνο για το σώμα τους αλλά γιατί πίστευαν πως έτσι διατηρείται και η ψυχή τους. Και είχαν δίκιο.

Brainstorming

Πότε κάποιος είναι πραγματικά κουλτούρας.
Πιάνω τον εαυτό μου να ειρωνεύομαι και πιάνω τον εαυτό μου να τον ειρωνεύονται με την ίδια κατηγορία. Ψευτοκουλτουρίαρης και καλά.
Τις προάλλες μου έσκασε. Ποιός είναι πραγματικά κουλοτυριάρης;
Αυτός που έχει διαβάσει πολλά βιβλιά και όχι επειδή έχουν πολλές αναφορές στο tumblr;
Αυτός που είχε δει πολλές ταινίες πριν γίνει κουλ να έχεις δει πολλές ταινίες;
Αυτός που του αρέσει η φωτογραφία αλλά δεν έχει ούτε τη 550 ούτε την αναλογική των γονιών του;
Αυτός που έγραφε στο μπλογκ του πριν το κάνει mainstream ο Barney;
Αυτός που πήγαινε θέατρο επειδή εκτιμά τη ποίηση;
Αυτός που ξέρει ιστορία; (αυτό δε θα γίνει ποτέ της μόδας)
Αυτός που αναγνωρίζει τους ζωγράφους απ'τη τεχνοτροπία τους;
Αυτός που έχει γονείς με γνώσεις;
Αυτός που διαβάζει εφημερίδα;
Επιτρέπεται να ασχολείσαι με τον εαυτό σου καλλιτεχνικά αν είσαι της κουλτούρας;
Πρέπει να κατέχεις όλα τα παραπάνω ή τη πλειοψηφία;
Πρέπει να ξέρεις και ορθογραφία;
Υπάρχει κάποια επίσημη λίστα απ'το υπουργείο πολιτισμού;
Γιατί με ενδιαφέρει. Εγκυκλοπαιδικά πάντα.

'Οταν θα ρθεις

Μη φύγεις.

see thru eyes

Δεν την είχα παρατηρήσει μέχρι που ήρθε αναπάντεχα πολύ κοντά μου.
Τη κοιτούσα να με πλησιάζει. Ένιωθα άβολα επειδή ένιωθε εμφανέστατα βολικά.
Έφτασε τη μούρη της στη μούρη μου και πέταξε τα χέρια της γύρω από τον λαιμό μου.
Πίεσε το μέτωπό της στο δικό μου, πίεσε τα μάτια της στα δικά μου και μου χαμογέλασε λες και με ήξερε από πάντα.
Μάλλον την ήξερα και γω, γιατί δε φάνηκα να αντιδράω, όπως θα αντιδρούσα αν με αγκάλιαζε ένας ξένος.
Τα μάτια της ήταν διαφανή.
Δυό διαφανές μπάλες νερού με γκλίτερ. Και ενώ θα έπρεπε να με τρομάζουν, τα αγαπούσα.
Το πρόσωπό της καθαρό. Ήμουν τόσο κοντά του που θα έπρεπε να παρατηρούσα και τη κάθε λεπτομέρια της επιδερμίδας της. Κάθε φακίδα, κάθε πόρο, κάθε σημάδι. Τίποτα. Ήταν καθαρό. Λείο και λευκό.
Τα χείλη της χλωμά και αδύνατα. Τα αγαπούσα.
Με κοίταζε να την παρατηρώ υπομονετικά. Με περίμενε να τελειώσω την εξερεύνηση μου, ακίνητη, σαν να μην ήθελε να επιρρεάσει το έργο μου με τις εκφράσεις του προσώπου της.
Ήμασταν εκεί, στη μέση του σταθμού δευτερόλεπτα, ώρες, τέσσερα ηλιόλουστα ανοιξιάτικα πρωινά.
Έσκυψε στο αυτί μου και μου ψιθύρισε σε μια άγνωστη γλώσσα: Πες μου τα μυστικά σου.

Μανιφέστο - Μέρος Πρώτο

Καμιά φορά σκέφτομαι πως αν τα γόνατα ή ο αγκώνας ήταν σεξουαλικά φετίχ όσο διαδεδομένο είναι και το στήθος, θα αναγκαζόμασταν να τα καλύπτουμε -όπως ακριβώς καλύπτουμε το στήθος μας - για να μην σκανδαλίσουμε τους άντρες γύρω μας. Εν μέρει, αν και τραβιγμένο, θα μπορούσαμε να πούμε πως οι γυναίκες στην Ανατολή, που είναι αναγκασμένες να καλύπτονται ολόκληρες, είναι θύματα αυτής της λογικής. Εμείς οι τόσο εξελιγμένοι Δυτικοί, στον πυρήνα μας, δε διαφέρουμε και τόσο από τους Ανατολίτες. Φυσικά μην είμαστε και αχάριστες, μας επιτρέπεται να φοράμε φούστες και κοντομάνικες μπλούζες. Μας επιτρέπεται να φοράμε μέχρι και μαγιό στη παραλία.
Θεωρώ πως η δαιμονοποίηση του γυναικείου σώματος ξεκίνησε με τον Χριστιανισμό. Η Εύα που παρέσυρε τον άντρα στην αμαρτία, απαγορεύεται να πατήσει στο ιερό και σε διάφορα μοναστήρια για να μην ξεσηκώσει τους μοναχούς, για να μη μολύνει τους άγιους τόπους με τις αμαρτίες της. Που ουσιαστικά η μεγαλύτερη αμαρτία της είναι ότι είναι κάβλα και οι μοναχοί, που δεν μπορούν να απαρνηθούν τη φύση τους, την ποθούν.
Για παρόμοιους λόγους οι γυναίκες είναι ντρόπη να κυκλοφορούν ημίγυμνες, γυμνές. Όταν δε φορέσω πάνω μαγιό στη θάλασσα, νιώθω σχεδόν ένοχα που έχω στήθος. Νιώθω ένοχα που είμαι γυναίκα. Νιώθω ένοχα που με κοιτάνε παρέες αγοριών και συζητάνε το αν είμαι 8άρι ή 7άρι. Δαιμονοποιείται το γυναικείο σώμα, ενώ ο μόνος δαίμονας (αν θα έπρεπε να θεωρείται δαίμονας) βρίσκεται στο αντρικό μυαλό. Λογική που μου θυμίζει την εξαιρετική φράση: "Τί φταίει ο βιαστής όταν η άλλη φορούσε τόσο προκλητικά ρούχα;" Τι φταίει εκείνος που δε μπορεί να σταματήσει να αντιμετωπίζει σαν σεξουαλικό αντικείμενο οτιδήποτε θυμίζει τη μαμά του; Οι γυναίκες τιμωρούνται εξαιτίας της αδυναμίας των αντρών. Μολονότι είναι εξοργιστικό, είναι και το μόνο λογικό σε μια πατριαρχική κοινωνία.

Bratty A - The Video Journal

Bratty A from Alexandra Olympia Peristeraki on Vimeo.

My first year at uni through my web cam.
98% of it, is addressed to my best friend.
39% of it, is cyber sex with my best friend.

Journal

I get on my bike and I ride and I ride and I'll never be found again.

Βήχω.

Και τρέχει αίμα απ'το μουνί μου.

Και δε τρώω καλά.

Τρώω μόνο σοκολάτες.

Και αυτά τα μακαρόνια που τους βάζεις νερό και είναι έτοιμα σε 4 λεπτά. 4 λεπτά φαντάσου πόσο ανθυγιεινά είναι.

Και δε ντύνομαι καλά.

Και βήχω.

Και τρέχει αίμα απ΄το μουνί μου.

Και δε τρώω καλά.

Σου λέει κάτι αυτό; ε; σου λέει κάτι αυτό;

Και εγώ όταν ήμουν μικρότερη και μεγάλωνα ο μπαμπάς μου ήταν μακριά η μαμά είχε δουλειά και έτσι δε μεγάλωσα μαθημένη στην υπερβολική φροντίδα.

Ήμουν ανεξάρτητη εγώ και δε χρειαζόμουν χάδια. 

Και μετά ήρθες εσύ και μου έμαθες πόσο πιο ωραία είναι να σε φροντίζουν και να γκρινιάζεις.

Και τώρα λείπω και δε μπορώ να γκρινιάξω με την ησυχία μου. 

και όπως και να το κάνουμε και που γκρινιάζω σε άλλους δεν είναι το ίδιο fulfilling να γκρινιάζεις στα αγγλικά.

και άμα με ρωτάνε αν είμαι homesick απαντάω πως είμαι personsick.